Nothing Personal – Just Appearances

De stad voelt als een volière, vol individuen die zich proberen te onderscheiden. Mijn aandacht gaat naar de paradijsvogels—de kleurrijke, de eigenaardige. Geen namen, geen verhalen, alleen één vraag: "Mag ik een foto maken?"

Fotografie laat me mensen even naderen, zonder écht dichtbij te komen. Op een veilige afstand—de lengte van een camera. Ik observeer ongemakkelijke details: een knie boven een bontmanchet, een haarlok die een tatoeage raakt, een tegendraads geplaatste voet. Waarom zouden we daar niet naar mogen kijken?

Ik zoek nabijheid, maar houd tegelijk afstand. Dat spanningsveld weerspiegelt zich in de beelden: fragmenten in plaats van gehelen, geen oogcontact, een focus op de ruimte ertussen. Een fractie wordt belangrijker dan het geheel.

 “noem het eigenaardig
de gedachtes leiden
ontsnappen
het is zo vrij zonder

een eigen aard “